فرهنگ سیاسی بهعنوان یکی از مفاهیم بنیادین علوم سیاسی، نقشی تعیینکننده در جهتدهی به رفتار اجتماعی و سیاسی افراد دارد. در بستر تشیع، فرهنگ سیاسی با مؤلفههایی چون عدالتخواهی، مبارزه با ظلم، استقلالطلبی
شهید مدرس، نمونه کامل عالم ربانی بود. زبان ایمان در برابر باطل، که با شهادت خود میان فقاهت و شهادت پیوندی جاوید برقرار ساخت و تا عصر امام خمینی (ره) به صورت نهضتی جهانی تداوم
آیتالله سید حسن طباطبایی زواره معروف به «شهید مدرس» از چهرههای درخشان تاریخ معاصر ایران است؛ روحانیای آگاه، سیاستمداری شجاع و نمایندهای مردمی که در بزنگاههای حساس، صدای آزادی و استقلال ایران شد.
آیتالله مدرس، یکی از برجستهترین چهرههای تاریخ معاصر ایران، نه تنها در عرصه سیاست و مبارزه با استبداد و استعمار؛ بلکه در حوزه اندیشه دینی و پیوند آن با حکمرانی، جایگاهی ممتاز دارد.
شهید سید حسن مدرس، یکی از برجستهترین نمونههای پیوند عمیق میان فقاهت و سیاست در تاریخ معاصر ایران است. او معتقد بود که سیاست در منطق اسلام، نه عرصهای جدا از دین و
شهید آیتالله سید حسن مدرس، از برجستهترین فقها و سیاستمداران تاریخ معاصر ایران است که در عصر مشروطه الگویی از تلفیق دانش فقهی–اصولی، تقوای عملی و حضور اجتماعی به جا گذاشت. او نشان
در بازخوانی سیرۀ شهید آیتالله سیدحسن مدرس، جملهای بیش از هر چیز جلوهگر است: «تدریس را کار اصلی خود، و سیاست را کار دوم خود میدانم.» این جمله که ریشه در نگاه عقلمحور
یکی از ابعاد کمتر مورد توجه در بررسی شخصیت شهید مدرس، نقش وی در تربیت و سازماندهی حوزهٔ انقلابی از طریق تصدی تولیت مدرسهٔ سپهسالار تهران است. مدرس نه تنها در عرصه سیاسی
یکی از برجستهترین تعابیر و آموزههای سیاسی در تاریخ معاصر ایران، جمله مشهور مدرس است: «سیاست ما عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ما». این گزاره نه صرفاً یک شعار اخلاقی،