در جهانی که آتش نزاع های مسلحانه، بی هیچ چشم اندازی روشن، جان انسانها را نشانه رفته است، پرداختن به اخلاق جنگ نه یک آرمانگرایی روشنفکرانه؛ بلکه ضرورتی انکارناپذیر است که در
در دهه هشتاد خورشیدی و در زمان بوش پسر سیاست خارجی آمریکا دست خوش تغییراتی اساسی شد. تا قبل از آن دوران مرکز ثقل سیاست خارجی آنها اروپا بوده است ولی
آنچه که امروزه به عنوان سوالی بنیادین مطرح می شود این است که با از بین رفتن لیبرالیسم جایگزین آن چه مکاتبی هستند؟ در پاسخ به این سوال باید عرض کنم
مایکل هولبک رمان نویس فرانسوی که در رمان های خود درباره انحطاط تمدن غرب سخن به میان آورده است و آمریکا رو به افول قلمداد می کند. ساموئل هانتینگون از نبرد
وقتی کسی برانگیخته میشود، خود را مُشارِک و سهیم در امور قلمداد میکند. به جزئیات حساس میشود… توقعش بالا میرود و بهطور طبیعی صبرش کمتر میشود. اینجاست که کار رهبران و والیان
یکی از جنبه های هژمونی آمریکا و غرب در نظام جهانی عرصه فرهنگ و هنر و اندیشه است. تعبیر دهکده جهانی از این حیث به کار رفته که در آن هم
تاریخ مقاومت ملت ایران همواره با آزمونهای سخت و پیچیدهای همراه بوده است. یکی از این آزمونها، ایستادگی در برابر تلاش دشمن برای ایجاد دوگانهای کاذب میان «معیشت مردم» و «حاکمیت» است.
یکی از مسائلی که همواره در طول تاریخ به عنوان مسئله ای اساسی مطرح شده است جایگاه مردم در یک نظام فکری است که همواره مورد تامل فلاسفه و جامعه شناسان بوده
در حوزه اقتصادی آمریکایی ها چنین ترویج می کردند که بر اساس نظريه ثبات هرمونیک در روابط بین الملل که از زیر شاخه های مکتب واقع گرایی است نظم و ثبات اقتصاد