منافقان مکه در صدر اسلام سالیان دراز به توطئه چینی روآوردند و همواره دستیار و همکار مشرکان بودند، از این رو خداوند متعال آنان را به حال خود واگذاشت و ضمن هشدار به مسلمانان و خطر ساده اندیشی درباره آنان، در آیه 89 سوره نساء می فرماید: «وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَمَا كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سَوَاءً ۖ فَلَا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ أَوْلِيَاءَ حَتَّىٰ يُهَاجِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَخُذُوهُمْ وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ ۖ وَلَا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا: (کافران) آرزو کنند که شما (مسلمین) هم به مانند آنها کافر شوید تا همه برابر (در کفر) باشید. پس از آنان تا در راه خدا هجرت نکنند دوست نگیرید، و اگر مخالفت کردند آنها را در هر کجا یافتید به قتل رسانید و از آنها یاور و دوستی نباید اختیار کنید.»
منافقین با تبلیغات منفی می کوشیدند تا همسو با مشرکان، کفر را گسترش دهند و مسلمانان را مانند خودشان به ارتداد بکشانند: «وَدّوا لَو تَکفُرونَ کَما کَفَروا»، چنان که درباره مشرکان هم فرمود: «إن یَثقَفوکُم یَکونوا لَکُم أعداءً ویَبسُطوا إلَیکُم أیدِیَهُم وألسِنَتَهُم بِالسّوءِ وودّوا لَو تَکفُرون»؛ مشرکان هم می خواهند شما را به کفر بکشانند.
بر این اساس به مسلمانان می فرماید که آنان را خودی نشمارید و به ایشان خوشبین نباشید و تا در راه خدا هجرت نکرده اند [هجرت کبرا و صغرا]، با آنان پیمان دوستی نبندید.
علت مهدور الدم بودن منافقان این است که آن دسته از منافقانی که از هجرت فی سبیل الله یعنی قبول اسلام و توبه از کفر سر باز می زنند، مهدور الدم هستند، هرچند در مکه باشند که حرم امن الهی است.
رعایت حرمت حرم و مکّه واجب است و قتال در آن جایز نیست؛ لیکن بر پایه آیه، حَرَم هم قصاص دارد. اساساً نگهداری حرمت مکان ها و زمان های محترم به رعایت احترام آن از سوی دشمنان وابسته است؛ اگر دشمن حرمت حرم (مکان محترم) را رعایت نکند، خون او هدر است هرچند در همان مکان یا زمان باشد.
حکم حرمت جنگ در ماه های حرام (زمان محترم) نیز به عملکرد دشمن بستگی دارد. اگر حرمت این ماه ها را رعایت نکند، بر اساس آیه «وألحُرُماتُ قِصاص» جنگیدن با او در این ماه ها رواست. منافقان مکه با کافران که با مؤمنان سر ستیز دارند، رابطه سیاسی برقرار می کنند یا پناهنده سیاسی می شوند و در کنار مسجد حرام به کارهای کفرآمیز دست می زنند و حرمت حرم را رعایت نمی کنند، از این رو خونشان هدر است: «واقتُلوهُم حَیثُ وجَدتُموهُم». این جمله درباره منافقان مکه مانند «حَیثُ وجَدتُموهُم» درباره مشرکان است و حِلّ و حرم هر دو را شامل می شود.
پس خیانت به جامعه اسلامی طبق نگاه قرآنی گناه نابخشنودنی است که مجازات آن اعدام می باشد. در شرایط جنگی گناه خیانت به مراتب از شرایط صلح افزون تر است و بالطبع مجازات سنگین تری برای منافقین داخلی که به هرنحوی به دشمن همراهی می کنند باید مدنظر داشت.
در شرایط جنگی تنها کسانی که اطلاعات نظامی را در اختیار دشمن قرار می دهند مجازات می شوند این درحالی است که افراد سرشناس و موثر جامعه که به نوعی هم صدا با دشمن شده و به تضعیف روحیه جامعه می پردازند و با دشمن هراسی موجب تشویش افکارعمومی می شوند را نیز باید در زمره خائنین به وطن قرار دهیم چون آنها هم منافقانی هستند که گویی می خواهند مومنین را کافر کنند و ایمان آنها را در جهاد با کافران تضعیف کنند.
باید آنان را وارد به توبه کرد و برخوردی قاطع با آنان داشت. کسی حق ندارد در جامعه اسلامی با دشمن همصدایی کند که این خود بزرگترین خیانت به مردم می باشد.
