حجت الاسلام دکتر محمد علی لیالی؛ عضو هئیت علمی پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی
از لباس روحانیت تا مدرک دانشگاهی؛ روایت یک «دوزیستی» علمی! آیا ورود یک طلبه به محیط دانشگاه، باعث میشود او هویت طلبگی خود را گم کند؟ یا اتفاقاً این مسیر، او را به «دانشمندی» میرساند که زبان دنیای امروز را میفهمد؟
تفاوت میان «ساینس» (علم تجربی) و «نالج» (معرفت انسانی) کجاست؟ و چرا طلبه امروز نباید میان پذیرش مطلق یا نفی مطلق نظریات غربی گیر کند، بلکه باید مسیر «گزینش آگاهانه» را طی کند؟
به نظر شما، آیا یک انسان میتواند همزمان هم یک دانشجوی مدرن باشد و هم یک طلبه متعهد؟ یا این دو جهان با هم در تضادند؟