یکی از خطیرترین گسلهای معرفتی و هویتشناختی که امروز در افق فکری طلاب جوان و نسل جدید حوزههای علمیه رخ نموده، مسئلهٔ چگونگی تنظیم نسبتِ «نهاد روحانیت با قدرت سیاسی» است.
پیام صریح، شجاعانه و چندلایه آیتالله سیدمجتبی خامنهای در مواجهه با تفاهم اخیر میان ایران و آمریکا، فراتر از یک موضعگیری سیاسی یا بیانیهای دیپلماتیک، تجلی عینی «فقه حکمرانی» و تبلور
واقعه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳، فراتر از یک سانحه دلخراش هوایی در ارتفاعات مهآلود ورزقان یا یک جابهجایی ناگهانی در ساختار قدرت سیاسی جمهوری اسلامی ایران، یک تکانه اندیشهای عمیق در باب
چرا خواجه نصیرالدین طوسی فراتر از یک فیلسوف، معمار کلام امامیه است؟ در سپهر اندیشه ایرانی و اسلامی، قامت بلند حکیم طوس، خواجه نصیرالدین، همواره در مرزی لغزان میان دو قلمروِ ظاهراً آشتیناپذیر
بازخوانی تبار فکری یک فقیه در امتداد خرد جاویدان ولایت ایشان نه صرفا به عنوان یک فقیه در دایره تنگ احکام فردی، بلکه به مثابه یک «فیلسوف-فقیه» در قامت معمار نظری ساختار