واقعه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳، فراتر از یک سانحه دلخراش هوایی در ارتفاعات مهآلود ورزقان یا یک جابهجایی ناگهانی در ساختار قدرت سیاسی جمهوری اسلامی ایران، یک تکانه اندیشهای عمیق در باب
شهادت استاد شهید آیتالله مرتضی مطهری (ره)، فیلسوف، متفکر، و فقیه عالیقدر، یکی از تلخترین حوادثی است که تاریخ معاصر ایران در حافظه خود ثبت کرده است. شخصیتی کمنظیر که عمر شریف
چرا خواجه نصیرالدین طوسی فراتر از یک فیلسوف، معمار کلام امامیه است؟ در سپهر اندیشه ایرانی و اسلامی، قامت بلند حکیم طوس، خواجه نصیرالدین، همواره در مرزی لغزان میان دو قلمروِ ظاهراً آشتیناپذیر
بازخوانی تبار فکری یک فقیه در امتداد خرد جاویدان ولایت ایشان نه صرفا به عنوان یک فقیه در دایره تنگ احکام فردی، بلکه به مثابه یک «فیلسوف-فقیه» در قامت معمار نظری ساختار
آیتالله شهید دکتر محمد مفتح از برجستهترین شاگردان امام خمینی و از چهرههای کمنظیر نهضت اسلامی است که نقش او در تربیت نیروی انسانی انقلاب، سازماندهی مبارزات مردمی و بنیانگذاری وحدت حوزه و
حجتالاسلام شهید شیخ فضلالله محلاتی را باید یکی از مصادیق روشن «روحانیت کنشگر و میدانی» در نهضت اسلامی امام خمینی دانست؛ روحانیای که سالها پیش از پیروزی انقلاب، در متن مبارزه حضور داشت
در تاریخ انقلاب اسلامی، شهید آیتالله سیدعبدالکریم هاشمینژاد از جمله چهرههایی است که نقش او هم در «تولید گفتمان انقلاب» و هم در «سازماندهی عملی مبارزه» برجسته و چندلایه است؛ روحانیای که از
آیتالله سعیدی در دوم اردیبهشت ۱۳۰۸ در مشهد متولد شد و پس از طی تحصیلات مقدماتی، برای ادامه تحصیل علوم اسلامی به حوزه علمیه قم رفت. وی سالها در درس آیتالله بروجردی
آیتالله عبدالرحیم ربانیشیرازی که امام خمینی(ره) از او با تعبیر «مجاهد عزیز» یاد کرد، در سال ۱۳۰۱ش در خانوادهای متدین در شیراز دیده به جهان گشود. از سال ۱۳۱۸ تحصیل علوم دینی را