در ادوار اخیر، تصوری دیرپا اما سطحی در افکار عمومی رسوخ کرده که حوزه‌های علمیه را کانون تصلب زبانی و بی‌اعتنا به زبان مادری نشان می‌دهد؛ انگاره‌ای که ادعا می‌کند عقلانیت حوزوی

در روزهای اخیر، جریان رسانه ای کشور شاهد اجرای یک سناریوی تلخ و البته قابل تامل بود که واکاوی ابعاد آن برای نخبگان و فضلای حوزه های علمیه امری حیاتی و راهبردی است.

در طول تاریخ معاصر ایران، کمتر واژه‌ای به اندازه‌ی «مردم» مقدس و پرکاربرد بوده است. هر سیاستمدار، از چپ دیروز تا راست امروز، برای تضمین بقای خود، ناگزیر از توسل به این کلیدواژه‌ی

    اگر استعمار پیر بریتانیا در عصر رئیسعلی دلواری برای رام کردن خلیج فارس محتاج ناوهای جنگی و پیاده نظام بود، استعمار نوینِ پایه-رسانه برای تصرف جغرافیاها هیچ نیازی به شلیک مستقیم

وحدت امت اسلامی در منظومه فکری امام خمینی، بخشی مهمی از قدرت امت اسلامی و یکی از ارکان نظریه او برای خروج مسلمانان از وضعیت تاریخی پراکندگی و انفعال بود. امام، اختلاف مذهبی

  نظام اداری اسلامی، تجلی‌گاه عینی فقه حکومتی است. در این نظام، «بیت‌المال» نه یک خزانه عرفی، که نهادی شرعی با احکام دقیق و حساس است. طهارت این نهاد، مشروط به رعایت حلال

از نجف به سوی کربلا قدم برداشتیم؛ مسیری که در آن هر قدم، روایتی تازه از عشق و ارادت است. در این مسیر، متوجه شدم که تنها انسان‌ها نیستند که با ما سخن

سفر، همیشه با عبور از یک خط شروع می‌شود؛ اما در اربعین، عبور از مرز تنها آغاز یک جاده نیست، بلکه ورود به دنیایی است که در آن قوانین روزمره رنگ می‌بازد و

  امروز، پس از شکست جبهه دشمن در درگیری‌های مستقیم میدانی و هم‌زمان با تشییع تاریخی پیکر امام شهید (که با حضور پرشور مردم و مطالبه صریح خونخواهی از سوی مراجع، مردم و