همواره تقلیل‌گرایی مفاهیم، یکی از مهلک‌ترین آفت‌های فهم مسائل سیاسی بوده است. یکی از بارزترین تجلیات این تقلیل‌گرایی، شبهه‌ی پراکنده‌شده در اتمسفر رسانه‌ای مبنی بر «موروثی بودن» انتقالِ زعامت و ولایت به فقیه

  گاهی تاریخ، برای بازگو کردن حقایق، به بن‌بست می‌رسد. کلمات در برابر قامت برخی حوادث، قد کوتاه می‌آیند. امروز، جمهوری اسلامی ایران نه فقط یک رهبر، نه فقط یک فقیه و نه

1. به‌عنوان یک تحلیلگر مسائل سیاسی، بر این باورم که حوادثی نظیر اعتراضات دی ماه 1404 در ایران، نباید صرفاً در چارچوب پدیده‌های داخلی و کنش‌های اجتماعی محدود مورد بررسی قرار گیرند. این

  دشمنی آمریکا با جمهوری اسلامی را معمولاً با تحریم و سیاست و پرونده‌های امنیتی توضیح می‌دهند. این توضیح‌ها غلط نیست، اما کامل هم نیست. مسئله‌ی اصلی، عمیق‌تر از این حرف‌هاست. آمریکا با

از منطق تهدید تا برساخت دوگانه‌ «تسلیم/مذاکره یا جنگ/ویرانی» تجربه چهار دهه گذشته نشان می‌دهد که مسئله آمریکا با ایران نه به یک پرونده خاص (هسته‌ای، موشکی یا منطقه‌ای) فروکاستنی است و نه

در نگاه مرحوم مصباح، «فتنه» یک برچسب رسانه‌ای یا صرفاً نامی برای آشوب خیابانی نیست، بلکه مفهومی ریشه‌دار در زبان قرآن است. ریشه «فَتَن» در اصل به معنای گداختن فلز در آتش برای

پیشینه تحرکات خیابانی ایران نشان می‎دهد که بخش زیادی از آن، به رغم اینکه داعیه‌ی تأمین اهداف مدنی داشتند، نهایتا هیچ نقش مثبتی در رفع نیازهای عمومی و احیای جامعه‌ی مدنی ایفا نکردند،

پرسش اصلی این یادداشت آن است که آیا واقعاً مسئله، «اجبار» است؟ یا ما با استثمار مفهومیِ زن و آزادی مواجه‌ایم؟ بی‌حجابی اجباری قبل از اینکه به تعبیر مسامحه آمیز «حجاب اجباری» بپردازیم،