شهادت استاد شهید آیتالله مرتضی مطهری (ره)، فیلسوف، متفکر، و فقیه عالیقدر، یکی از تلخترین حوادثی است که تاریخ معاصر ایران در حافظه خود ثبت کرده است. شخصیتی کمنظیر که عمر شریف
وقتی کسی برانگیخته میشود، خود را مُشارِک و سهیم در امور قلمداد میکند. به جزئیات حساس میشود… توقعش بالا میرود و بهطور طبیعی صبرش کمتر میشود. اینجاست که کار رهبران و والیان
یکی از جنبه های هژمونی آمریکا و غرب در نظام جهانی عرصه فرهنگ و هنر و اندیشه است. تعبیر دهکده جهانی از این حیث به کار رفته که در آن هم
تاریخ مقاومت ملت ایران همواره با آزمونهای سخت و پیچیدهای همراه بوده است. یکی از این آزمونها، ایستادگی در برابر تلاش دشمن برای ایجاد دوگانهای کاذب میان «معیشت مردم» و «حاکمیت» است.
یکی از مسائلی که همواره در طول تاریخ به عنوان مسئله ای اساسی مطرح شده است جایگاه مردم در یک نظام فکری است که همواره مورد تامل فلاسفه و جامعه شناسان بوده
در حوزه اقتصادی آمریکایی ها چنین ترویج می کردند که بر اساس نظريه ثبات هرمونیک در روابط بین الملل که از زیر شاخه های مکتب واقع گرایی است نظم و ثبات اقتصاد
از دیرباز وقتی آیه شریفهی “ربنا هب لنا من ازواجنا و ذریاتنا قرة اعین و اجعلنا للمتقین اماماً“ را میخواندم، و میدیدم که بوضوح ما قرار است در آینده امام
یکی از تاثیرات جنگ تحمیلی اخیر بر نظام جهانی تغییر هژمونی این نظام و خارج شدن این نظم نوین از ساحت تک قطبی به ساحت چند قطبی است. مفهوم هژمونی ممکن
جنگ تحمیلی اخیر که در ماه مبارک رمضان بر ملت ما تحمیل شد و با شهادت قائد امت توامان بود دارای ابعاد مختلفی هست که می توان آنها را از زوایای
آن موج شادی و پایکوبی که ترامپ شروط ما را پذیرفت و خبر اعلام پایان جنگ با پذیرش تمام شروط ایران در شبکه خبر و رسانهها را یادتان هست؟ ما گفتیم دروغ و
بعد از آنکه در روز جمعه 14 فروردین 1405، دومین جنگنده فوق پیشرفته آمریکایی (F35) توسط سامانه نوین پدافند پیشرفته هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منهدم شد، با پیدا شدن صندلی ایجکت کرده
همواره تقلیلگرایی مفاهیم، یکی از مهلکترین آفتهای فهم مسائل سیاسی بوده است. یکی از بارزترین تجلیات این تقلیلگرایی، شبههی پراکندهشده در اتمسفر رسانهای مبنی بر «موروثی بودن» انتقالِ زعامت و ولایت به فقیه