از نجف به سوی کربلا قدم برداشتیم؛ مسیری که در آن هر قدم، روایتی تازه از عشق و ارادت است. در این مسیر، متوجه شدم که تنها انسانها نیستند که با ما سخن
سفر، همیشه با عبور از یک خط شروع میشود؛ اما در اربعین، عبور از مرز تنها آغاز یک جاده نیست، بلکه ورود به دنیایی است که در آن قوانین روزمره رنگ میبازد و
امروز، پس از شکست جبهه دشمن در درگیریهای مستقیم میدانی و همزمان با تشییع تاریخی پیکر امام شهید (که با حضور پرشور مردم و مطالبه صریح خونخواهی از سوی مراجع، مردم و
پیام اخیر حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای (مدظلهالعالی) در پاسخ به نامه اعلام بیعت و وفاداری دبیرکل و رزمندگان مؤمن و شجاع حزبالله لبنان، فراتر از یک موضعگیری دیپلماتیک یا بیانیه
در روزهایی که منطقه در بالاترین سطح از تنشهای ژئوپلیتیک و رویاروییهای استراتژیک قرار دارد، تقارن ایام اربعین حسینی با شرایط ویژه و جنگی، افکار عمومی و نخبگان دغدغهمند را با
از آن زمان که خداوند به ملائکه اعلام کرد خلیفهای در زمین قرار خواهد داد، مکان تحقق این امر یعنی کوفه و مسجد و حول و پیرامون مبارک آن، به برکت انتظار
یکی از تحریفهای رایج در روایت زندگی امام حسن(ع)، انحصار همه سیره آن حضرت به ماجرای صلح است. در فضای رسانهای مدام این گزاره از سوی غربگرایان تکرار میشود که «ایشان صلح
نظام ارتباطی «زائر ـ خادم» در #اربعین، دو عنصر کلیدی در مطالعات اجتماعیِ جهان اسلام پیش روی ما قرار میدهد: عنصر «زیارت»، و عنصر «خدمت». آنچه در این یادداشت کوتاه به آن اشاره
برگزاری مراسم اربعین حسینی بعد از سرنگونی صدام در دو دهه اخیر رونق بسیاری در دو کشور عراق و ایران پیدا کرده و همه ساله شاهد حضور سیل عظیم عاشقان حسینی در این
(تأملی در نسبت استمرار هدایت و استمرار عدالت در منطق قرآن و عاشورا) یکی از خطاهای تحلیلی آن است که گمان شود اگر یک نظام، پس از فقدان رهبر خود، بتواند بدون
خدای سبحان مؤمنان را در حوزه ایمانی و اسلامی به انقیاد و اتحاد همگانی که همان راه انبیاست فرا خوانده و آنان را از پیروی گامهای شیطان بر حذر می دارد، زیرا شیطان
یکی دیگر از مولفه های امنیت در منظومه فکری رهبر شهید این است که ایشان امنیت را زمینه همه پیشرفت های کشور در همه بخش ها می دانست. همانطوری که در هرم مازلو